Vijf jaar lang gaf Klankdomein een podium aan Vlaamse componisten en muzikale werken die al te vaak onder de radar blijven. Vanuit een pleidooi voor meer avontuur, durf en aandacht voor het eigen muzikale erfgoed groeide het festival uit tot een plek waar vergeten composities opnieuw tot leven kwamen en hedendaagse muziek haar weg naar het publiek vond. Nu er met de vijfde editie een einde komt aan dit muzikale avontuur, interviewen we bezieler en componist Wilfried Westerlinck. Hij blikt in vijf vragen terug op vijf edities vol muzikale ontdekkingen, vertelt over de onderbelichte plaats van Vlaamse muziek in het concertleven en deelt zijn visie op de toekomst van dit rijke muzikale erfgoed.
Raoul Desmet superblij met de uitvoering door de klarinettiste Hannelore Vermeir ( 2026 – Sorghvliedt). Foto: Yoshie Kuwayama – Motion in Silence
1. Het ontstaan van Klankdomein
In 2022 richtte u Klankdomein op vanuit de overtuiging dat heel wat waardevolle Vlaamse composities te weinig aandacht krijgen in het concertleven. Wat was voor u de doorslaggevende aanleiding om zelf een festival op te richten ?
Al vele jaren vind ik – en dat is niet beter geworden – dat in het muziekleven in Vlaanderen toch zo weinig avontuur zit, zo weinig durf, zo weinig originaliteit en zo weinig fierheid om de muziek van onze eigen componisten. Daarom blijft het motto, dat ik van in het begin aangehouden heb en dat uit de mond komt van Stijn Streuvels, nog steeds onverkort gelden: ‘ Er moet een beetje avontuur, beweging, onrust aandrang en drift in ’t leven van alle dagen aanwezig zijn, anders gaat de tijd in grijze eentonigheid voorbij.’
Zelf ga ik nog zelden naar concerten waar enkel en alleen meesterwerken aan bod komen. Ik wil mij niet wentelen in klanken die mij al te bekend zijn, of die ik kan meefluiten, hoe grandioos ze ook zijn. IK ben van mening dat je die met mondjesmaat moet consumeren. Ik wil avontuur en wat ontdekken en mij laten uitdagen. Dat is dan ook de roden draad geweest over die 5 jaar Klankdomein
Musici na concert in De Franse Salons in 2022
2. Vijf edities, vijf jaar muzikale ontdekkingen
Klankdomein bracht de voorbije vijf jaar gevestigde componisten, hedendaagse muziek en vergeten werken samen. Als u terugblikt op die vijf edities, welk moment, welke uitvoering of welke muzikale ontdekking is u dan het meest bijgebleven, en waarom?
Er zijn nogal wat merkwaardige werken, waar ik blij om ben om ze terug te laten spelen. Laat me uit elk jaar er maar eentje uitpikken:
In 2022 speelde Bart Meynckens het werk van Lucien Posman dat ons een eigentijdse versie gaf van de ‘Schilderijententoonstelling’ van Mousorgski, onder de titel ‘ Le conte de l’Etude Modeste’ voor verteller en piano. Het jaar later schreef Jan Van Damme ‘ Scherzi, Dorlori Barzalette e Amori ‘ – een opdracht van Klankdomein. Een prachtig uitgewerkte en virtuoze compositie voor fluit, viool en cello. En dan kan ik toch ook niet naast de Sonatine uit 1926 voor viool en piano van Marcel Poot – een onderschat componist dat terug uit de mappen werd gehaald ! In 2024 konden we kennis maken met de fluitsonate van Stéphane Vande Ginste. Een werk dat werkelijk verdient om meer op de concertpodia te verschijnen. Voor velen was het optreden in 2025 in Kasteel Sorghvliedt van het Cristiani-cellokwartet met werken van Prosper Van Eechaute en Jules De Swert een geweldige sonore ervaring, naast de herneming van de Suite voor 3 fagotten van Jef Van Hoof.
En dit jaar kijk ik uit naar de creatie van Triptiek voor piano 4-handig op 7 november eerstkomend in Mortsel. Een ook hier wil ik de uitvoering van ‘ Il pleure dans mon coeur’ voor cello-solo van Piet Swerts aan toevoegen. Een werk dat sinds zijn creatie in 1990 door France Springuel nooit meer uitgevoerd.
Marc Verhaegen na de uitvoering van zijn ‘Reminiscencias’ voor accordeon met Ludo Mariën, accordeon (2023 – kasteel Sorghvliedt) . Foto: Yoshie Kuwayama – Motion in Silence
3. De plaats van Vlaamse muziek in het concertleven
Tijdens de jongste editie klonken onder meer werken van Raoul De Smet, Albert Delvaux en Georges Lonque, naast hedendaagse composities van Frederik Neyrinck. Wat zegt het feit dat sommige van deze werken zo zelden worden uitgevoerd volgens u over de plaats van Vlaamse klassieke muziek in onze concertzalen? En wat is er nodig om daar verandering in te brengen?
Het werk van Frederik Neyrinck was een creatie waar de componist 13 jaar heeft moeten op wachten. Hoe dat komt zou je aan de componist moeten vragen, maar toen ik hiervan hoorde, was voor mij snel de beslissing genomen. Ook voor dit jaar was het logisch dat ik mijn – sinds vele jaren- goede vriend Raoul De Smet even in de bloemetjes wou zetten.
Niet enkel is hij 90 geworden, maar in de jaren 70 en 8o heeft hij met zijn Orphische avonden’ ook vele Vlaamse componisten een podium gegeven. Tenslotte is Klankdomein hier een soort opvolger ervan. Met de uitvoering van enkele van zijn klarinetwerken wou ik een klein saluut geven aan de man!
De kennis over onze eigen muziekgeschiedenis raakt stillaan ondergesneeuwd. In de muziekopleidingen in conservatoria of universiteiten blijft men zelden of nooit meer stilstaan bij het werk van onze componisten. En op radio komt dit alles gewoon nog maar zelden aan bod, buiten enkele componisten uit de canon als Benoit of De Boeck. Maar ook de programmatoren van allerlei concertverenigingen of culturele centra mankeren zin voor avontuur of durf om hun publiek nieuwe werken of namen voor te schotelen! – Je ziet , ik kom steeds terecht bij de woorden van Streuvels…..
Roland Coryn tevreden met de uitvoering van zijn Sonatine voor altviool met Mihea Cocea, altviool (2024 – Auditorium Mortsel). Foto: Yoshie Kuwayama – Motion in Silence
4. De ontmoeting tussen generaties
Een van de bijzonderheden van Klankdomein is dat u muziek uit verschillende generaties en tijdperken naast elkaar programmeert. Waarom vindt u het belangrijk om oudere, soms vergeten composities te confronteren met hedendaagse muziek? Kan zo’n ontmoeting ook onze kijk op de muziek van vandaag veranderen?
Het is me niet zozeer te doen om de confrontatie. Ik zie gewoon naar het totaal beeld van composities tussen Benoit en vandaag. En dan zie ik een enorme rijkdom die verwaarloosd wordt en die ik aan bod wil laten komen, zonder enig onderscheid tussen stijlen of periodes, waarbij het interessant moet zijn voor het publiek: dus afwisseling! Ook wat betreft samenstelling van ensemble, waardoor ik gewoonlijk met een achttal verschillende musici zo een concert samenstel. Als je een strijkkwartet samenbrengt met fluit, piano, viool en piano samenbrengt dan kunnen daar heel boeiende combinaties uit ontstaan. En dàn begint de zoektocht naar de muziek zelve natuurlijk, die ik zodanig tracht te schikken, dat het publiek- waar het tenslotte om gaat – met een niet aflatende nieuwsgierigheid blijft luisteren op het puntje van zijn stoel. Of het nu gaat om een romantisch of en werk met inbreng van electronica.
Fagottentrio ( B.Helsen/F; Neyens/ K. Coppé) in Suite van Jef Van Hoof
( 2025 – Roeselare) Foto: Yoshie Kuwayama – Motion in Silence
5. De toekomst van het muzikale erfgoed
Met de vijfde editie komt er een einde aan Klankdomein. U hebt vijf jaar lang geprobeerd Vlaamse muziek opnieuw te laten klinken en componisten de aandacht te geven die ze verdienen. Wat hoopt u dat het festival blijvend heeft betekend voor het publiek, de uitvoerders en de Vlaamse muziekwereld? En wie moet volgens u vandaag de verantwoordelijkheid opnemen om dit muzikale erfgoed levend te houden?
Voor mij was het in elk geval een boeiend en verrijkend avontuur. Zelf heb ik vele nieuwe werken leren kennen die ik uit archiefmappen kon gaan halen: ik denk aan het pianokwartet van Victor Legley, waarvan ikzelf het materiaal heb moeten aanmaken, of aan het Poëma van Henry Sarly, die we enkel en alleen maar kennen door zijn harmoniemethode, of aan de koorliederen van Raymond Schroyens. Maar het fijnste vind ik toch de reeks creaties die konden weerklinken op voorbije concerten: Pieter Schuermans – Rudi Tas – de reeds aangehaalde Jan Van Damme en Frederick Neyrinck – Kris Baerdemacker – Mieke Vanhaute – Raoul Desmet en Jan Van Der Roost:
Een erg verscheiden volière, die ongetwijfeld gerust verder gezet kan worden. Want een aantal componisten zijn zeker nog de moeite om uitgevoerd te worden. Ik kan hier een namenlijst geven die zeker meer dan de moeite zijn. En als iemand een initiatief neemt in die richting kan hij/zij zeker rekenen op mij. Maar in de eerste instantie wil ik toch wijzen in de richting van de meer officiële instanties en organisaties…. Een beetje meer durf, avontuur, drift zou het muzieklandschap in Vlaanderen goed doen !
Het pianoduo Izumi, die ook optreden op 7 november as. in Mortsel in werk van Mieke Vanhaute, Lodewijk Mortelmans en Jan Van Der Roost ! Foto: Yoshie Kuwayama – Motion in Silence
Wees er bij op 7 november 2026 in Mortsel!
Toegang gratis, graag uw komst bevestigen aan westerlinck.wilfried@gmail.com
Zaterdag 7 november 2026 – 20.00u
Auditorium Muziekacademie van Mortsel
Eggestraat, 13 – 2640 Mortsel
1. Lyrische Pastorale Lodewijk MORTELMANS
Pianoduo IZUMI, (1868-1952)
Polina Chernova en Kiyotaka Izumi (arr. K. Izumi)
2. Klankstructuren (2025) Mieke VAN HAUTE
voor piano 4 handig ( 1948)
(opdrachtwerk Klankdomein-2025)
Pianoduo Izumi
3. * Berceuse op. 14 nr.2 Franz LIESENBORGHS
( 1874 – 1935)
* Cavatina (1916?) Arthur WILFORD
uit Deux Morceaux op.93 (1851- 1926)
* Due Danze (2019) Wilfried WESTERLINCK
a. Danza nobile (1945)
b. Danza dell’amore perduto
voor viool en piano
Yuki HORI, viool
Urbain BOODTS, piano
4. Lezing: ‘ Kan muziek de wereld redden? ’
door Jean-Pierre Rondas, radiomaker, publicist,
opiniemaker
5. Il pleure dans mon coeur (1990) Piet J. SWERTS
voor cello solo (1960)
Pierre Fontenelle, cello
7. * Triptiek (2026) – creatie Alain CRAENS
voor piano 4 handig (1957)
a. Static Movement
b. Toccata
c. Meditation
* Rikudim Jan VAN DER ROOST
versie voor 4 handig-piano (1956)
Pianoduo IZUMI (arr. K. Izumi)
Presentatie: Anne-Marie SEGERS