Chant Juifs – lachen doorheen tranen

by Knopskaya

Het toeval voedt het leven. Ontmoetingen maken  mensen anders. Liederen kleuren gezamenlijke achtergronden. De vraag waartoe geschiedenis kennen dient, kan eenvoudig worden beantwoord – omdat we mekaar nodig hebben,

Celliste Sonia Wieder- Atherton werd totaal geraakt tijdens het draaien van een film van Chantal Akerman in 1988. Ze zocht een plek bij een brug tussen Harlem en Brooklyn en zette er verlichte tafels in het geelbruine dorre gras. De genodigden waren joode inwoners van Brooklyn tussen de 16 en 90 jaar oud. Vaak kenden ze mekaar nauwelijks, maar hun achtergrond vormde een band in verhalen. Verhalen van vernieling, dood, verliezen en heel soms  van terugvinden. Alles werd vastgelegd, zonder censuur.

Het gevoel dat ze daar kreeg, de warmte gecombineerd met zoveel leed, bracht haar naar de liturgische joodse gezangen. Akerman vroeg haar gelijk om de muziek bij de film te schrijven. Ze ging vervolgens ook humor opzoeken in de  chassidische muziek. Het resultaat is diep emotioneel, maar eveneens diep menselijk. Het warme timbre van de cello, een avondinstrument bij uitstek, reconstrueert die avond van verhalen met een clair-obscur. Er is plaats voor leed, maar zonder humor zou niemand de tragiek hebben overleefd. In de melancholie van het geheel schuilt de kracht van heling van herinneringen die men steeds herbeleeft. Soms helpt een lach, soms ook een traan.

Ook is er een heel verhalend aspect naar de buitenstaander toe. Het visueel aspect van de kunstwerken van Colette Brunschwig, geven betekenis aan het grote zwijgen tussen 1945 en 1950, toen alles nog veel te dichtbij was. Men ziet gezichten, bergen, strakke gebouwen binnen een abstract, maar veelzeggend kader.

Een album voor wie diep in zijn ziel wil zoeken, en vinden wat mensen bindt

Sonia Wieder-Atherton – cello
Daria Hovora – piano
Sinfonia Varsovia o.l.v. János Fürst

Alpha Classics – Alpha 666 – http://www.outhere-music.be

 

Misschien houdt u ook van: