De cd Lacunes van Fleur Strijbos en Babette Craens is een recital dat helemaal draait rond verstilling, herinnering en melancholie. Vanaf de eerste minuten voel je dat dit geen verzameling losse liederen is, maar een zorgvuldig opgebouwd geheel waarin sfeer belangrijker is dan uiterlijk effect. Alles klinkt intiem, kwetsbaar en doordacht, alsof de muziek langzaam ontstaat uit stilte en daar ook weer in verdwijnt.
De melancholie loopt als een fijne draad doorheen het volledige programma. Niet als zwaar verdriet of grote wanhoop, maar eerder als een stille vorm van heimwee die voortdurend aanwezig blijft. Dat past bijzonder goed bij de manier waarop Fleur Strijbos zingt. Haar stem klinkt warm en zacht, zonder overdrijving of grote theatrale gebaren. Ze kiest voor nuance en eenvoud, waardoor de emoties heel direct binnenkomen. Juist doordat ze nergens forceert, krijgt de muziek een grote oprechtheid. De teksten blijven verstaanbaar en natuurlijk, alsof ze rechtstreeks worden verteld.
Babette Craens speelt daarbij een even belangrijke rol. Haar pianospel ademt mee met de zang en zorgt voor een subtiele, poëtische sfeer. Ze gebruikt veel kleur in haar spel en weet precies hoe ze spanning kan opbouwen zonder zwaar te klinken. Soms lijkt de piano bijna te fluisteren, dan weer geeft ze de muziek meer diepte en donkerte. Het samenspel tussen beide musici voelt heel organisch aan, alsof ze voortdurend dezelfde ademhaling delen.
Wat deze cd extra bijzonder maakt, is de aandacht voor Belgische componisten. Die werken vormen niet zomaar een aanvulling op het bekende romantische repertoire, maar geven het programma echt een eigen identiteit. De liederen van August De Boeck sluiten verrassend goed aan bij de sfeer van Schumann en Strauss. Je hoort dezelfde gevoeligheid voor kleur en emotie, maar tegelijk ook een eigen intimiteit die heel verfijnd overkomt. De muziek ademt een zachte melancholie uit die nergens sentimenteel wordt.
Ook de hedendaagse Belgische werken passen wonderwel binnen het geheel. Ze tonen hoe dat gevoel van verlangen en verstilling niet gebonden is aan één periode, maar tijdloos blijft. Vooral in de modernere liederen voel je soms een grotere leegte en breekbaarheid, alsof stilte zelf deel wordt van de muziek. Toch blijft alles heel toegankelijk en menselijk klinken. Dat maakt de cd zo sterk: oude en nieuwe muziek vloeien in elkaar over zonder dat er grote stijlbreuken ontstaan.
De keuze van het repertoire is duidelijk met veel zorg gemaakt. De verschillende componisten versterken elkaar en creëren samen een bijna dromerige sfeer. Je krijgt als luisteraar het gevoel door een landschap van herinneringen te bewegen, waarin elke melodie iets fragiels en vluchtigs heeft. Zelfs de warmere momenten dragen nog een zweem van verdriet in zich mee.
De opname zelf ondersteunt die intimiteit perfect. De balans tussen stem en piano is natuurlijk en helder, waardoor elk detail hoorbaar blijft zonder dat het analytisch wordt. Alles klinkt dichtbij en persoonlijk, alsof de uitvoerders rechtstreeks voor de luisteraar musiceren.
Wat vooral bijblijft na het beluisteren van Lacunes is de rust en eerlijkheid van deze opname. Het duo probeert nergens te imponeren met grote effecten of virtuositeit, maar kiest bewust voor subtiliteit en sfeer. Daardoor groeit de cd langzaam en blijft hij nog lang nazinderen. Het is een recital dat uitnodigt om stil te worden en aandachtig te luisteren, precies omdat het zoveel schoonheid vindt in kleine emoties en zachte melancholie.
ETCETERA KTC1876 http://www.outhere-music.com