De cd Irrlichter van Sophie Rennert en Joseph Middleton is een recital dat volledig ondergedompeld is in de melancholische wereld van Franz Schubert. Vanaf de eerste noten voel je dat dit geen verzameling losse liederen is, maar een zorgvuldig opgebouwd geheel waarin sfeer en emotie centraal staan. De titel is goed gekozen, want de muziek beweegt voortdurend tussen licht en schaduw, tussen hoop en verlies, alsof de luisteraar door een mistig landschap wandelt waarin herinneringen en verlangens langzaam opduiken en weer verdwijnen.
Sophie Rennert beschikt over een warme, donkere mezzosopraan die uitstekend past bij deze muziek. Haar stem heeft iets zachts en natuurlijks, waardoor de liederen heel menselijk klinken. Ze probeert nergens indruk te maken met grote effecten of overdreven drama, maar kiest voor eenvoud en nuance. Daardoor komt de melancholie van Schubert bijzonder sterk naar voren. In veel liederen hoor je een stille droefheid die nooit zwaar of pathetisch wordt, maar eerder ingetogen blijft. Rennert begrijpt goed dat Schuberts muziek vaak het meest raakt wanneer emoties niet volledig worden uitgesproken.
Wat deze opname extra bijzonder maakt, is de manier waarop de zangeres de teksten behandelt. Elk lied krijgt een eigen kleur en karakter, zonder dat de grote lijn van het programma verloren gaat. In de bekendere liederen voel je de eenzaamheid en het verlangen bijna tastbaar worden. De tragische sfeer van sommige ballades wordt intens opgebouwd, terwijl de meer lyrische momenten juist een kwetsbare rust uitstralen. Vooral in de langzamere liederen slaagt Rennert erin om de tijd bijna stil te laten staan.
Joseph Middleton is veel meer dan een begeleider. Zijn pianospel vormt een tweede stem binnen de muziek en draagt sterk bij aan de sfeer van de cd. Hij speelt met veel detail en gevoeligheid, waardoor elk lied een eigen klankwereld krijgt. Soms klinkt de piano donker en dreigend, dan weer licht en breekbaar. Hij volgt de zang niet alleen, maar ademt als het ware mee met de stem. Daardoor ontstaat een echte dialoog tussen piano en zang, precies zoals Schubert het bedoeld lijkt te hebben.
De melancholie die door deze cd loopt, voelt nergens kunstmatig aan. Het gaat niet om grote wanhoop of dramatische emoties, maar eerder om een stille vorm van verdriet die voortdurend aanwezig blijft. Dat maakt deze opname zo overtuigend. De luisteraar krijgt het gevoel dat achter elke mooie melodie ook een schaduw schuilgaat. Zelfs in de warmere momenten blijft er iets kwetsbaars hoorbaar.
Ook de opbouw van het programma verdient lof. De afwisseling tussen bekende en minder bekende liederen houdt de aandacht vast en zorgt ervoor dat de cd een sterk eigen karakter krijgt. De minder vertrouwde werken passen perfect binnen de sfeer van het recital en tonen hoeveel verschillende tinten melancholie Schubert in zijn muziek wist te leggen.
De opname klinkt helder en intiem, waardoor je dicht bij de uitvoerders blijft. Dat werkt goed bij dit repertoire, omdat het de indruk geeft dat de muziek rechtstreeks tot de luisteraar wordt gezongen. Alles voelt persoonlijk en oprecht.
Deze cd is geen uitbundig of virtuoos recital dat onmiddellijk wil imponeren. Het is eerder een opname die langzaam groeit en vooral raakt door haar eerlijkheid en sfeer. Wie zich laat meenemen in deze wereld van verstilling, verlangen en zachte droefheid ontdekt een Schubert die tegelijk kwetsbaar en troostend klinkt.
BIS SACD 2458 http://www.outhere-music.com