De cd Prophecy brengt een bijzondere combinatie van klanken en stijlen samen en laat vooral horen hoe veelzijdig en verrassend het accordeon kan zijn. Wie het instrument vooral kent uit volksmuziek of lichtere genres, zal hier meteen merken dat het ook perfect thuishoort in een hedendaagse, bijna symfonische context. Ksenija Sidorova speelt met een enorme beheersing en laat het instrument zingen, fluisteren en soms bijna brullen, zonder ooit de controle te verliezen.
Het titelwerk van Erkki-Sven Tüür vormt het hart van de opname en trekt de luisteraar meteen een intense wereld in. De muziek is energiek en soms onrustig, met veel beweging en contrast. Het accordeon lijkt niet tegenover het orkest te staan, maar er helemaal in opgenomen te zijn. Dat zorgt voor een heel organisch geheel, alsof alles voortdurend in elkaar overvloeit. Sidorova weet die complexe muziek helder te houden, waardoor je als luisteraar niet verloren loopt, ook al gebeurt er veel tegelijk. De spanning blijft bijna voortdurend aanwezig, maar wordt goed opgebouwd en afgewisseld met momenten van rust.
De muziek van Tõnu Kõrvits voelt daarna zachter en meer dromerig aan. Hier komt een andere kant van het accordeon naar voren: warm, melodieus en bijna troostend. De lijnen zijn eenvoudiger, maar daarom niet minder mooi. Er zit een zekere melancholie in deze muziek, een soort stille weemoed die heel natuurlijk overkomt. De uitvoering blijft ook hier heel verfijnd, met veel aandacht voor kleur en nuance. Het is muziek die je niet overweldigt, maar langzaam binnenkomt.
Bij Pēteris Vasks wordt de sfeer nog meer verstild. Zijn muziek lijkt bijna stil te staan, met lange lijnen en veel ruimte tussen de noten. Dat vraagt veel concentratie van de uitvoerders, maar ook van de luisteraar. Sidorova en het orkest slagen erin om die eenvoud betekenis te geven, zonder dat het leeg aanvoelt. Er ontstaat een soort rustpunt op de cd, een moment van bezinning dat mooi contrasteert met de intensiteit van het begin.
Wat deze opname sterk maakt, is de samenhang tussen de verschillende werken. Hoewel de componisten elk hun eigen stijl hebben, passen ze goed bij elkaar. Er zit een duidelijke lijn in het programma, van spanning naar rust, van complexiteit naar eenvoud. Dat maakt de cd aangenaam om in één keer te beluisteren, zonder dat het zwaar of vermoeiend wordt.
Ook de orkestklank verdient aandacht. Die is helder en transparant, waardoor het accordeon nooit wordt overstemd. Tegelijk klinkt het geheel rijk en vol, met voldoende diepte. De balans tussen solist en orkest is zorgvuldig uitgewerkt, wat essentieel is in dit soort repertoire.
Deze cd vraagt misschien een beetje openheid van de luisteraar, zeker als je minder vertrouwd bent met hedendaagse muziek. Maar wie zich ervoor openstelt, ontdekt een wereld vol kleur, contrast en emotie. Het is geen muziek die meteen alles prijsgeeft, maar wel één die blijft hangen en bij elke beluistering iets nieuws laat horen.
ALPHA1198 http://www.outhere-music.com