Gershwin en swing sur le Parvis – Een swingende Gershwin op het voorplein

Loïc Lafontaine

Le programme du Festival de Menton est décidément éclectique. Classique, baroque, jazz… Chacun peut y trouver son bonheur. Ce soir, c’est la magie de Gershwin qui swingue sur le Parvis, portée par la voix d’or de Neïma Naouri, celle de Pablo Campos et les dix-sept musiciens de The Amazing Keystone Big Band, dans un programme consacré aux chansons de George Gershwin sur les textes de son frère aîné, Ira.

Fille des chanteurs lyriques Natalie Dessay et Laurent Naouri, Neïma Naouri a choisi un autre chemin : celui du jazz et de la comédie musicale, où elle excelle. Elle a su trouver sa propre voie, loin de toute filiation encombrante.

Une voix superbe, un timbre satiné, un physique d’une souplesse étonnante. Chez elle, le plus extraordinaire semble toujours le plus naturel. Elle nous entraîne et nous charme avec une aisance communicative. C’est électrique, galvanisant, et toujours d’une grande élégance.

Pablo Campos possède ce flegme et ce swing qui étaient l’apanage des grands crooners. Sa voix est chaude, ample, avec cette nonchalance maîtrisée qui sied si bien à Gershwin. Parmi les beaux moments de la soirée, son Who Cares s’impose par sa délicatesse et son évidence.

Et puis il y a Neïma Naouri dans Someone to Watch Over Me. Un moment suspendu, où la voix se fait tour à tour caressante et lumineuse, laissant toute la mélancolie de Gershwin affleurer sans jamais l’alourdir.

Créé en 2010, le bouillonnant Amazing Keystone Big Band fait revivre l’esprit et l’âme des grandes formations de l’âge d’or du swing, tout en y apportant l’inventivité, l’ouverture et l’insolente virtuosité du jazz d’aujourd’hui.

Dix-sept musiciens prodigieux, dirigés par le pianiste Fred Nardin, le saxophoniste Jon Boutellier, le tromboniste Bastien Ballaz et le trompettiste David Enhco, qui assurent également les arrangements de l’orchestre. David Enhco présente les morceaux avec une facilité et une clarté remarquable, donnant au concert un fil conducteur aussi précis que vivant.

Ici, pas d’instrument vedette. L’idée est d’obtenir un véritable son d’orchestre dans le jazz. Chaque instrument compte, mais les individualités savent s’effacer pour se mettre au service du collectif. Quatre trompettes, quatre trombones, cinq saxophones, auxquels s’ajoute une section rythmique — guitare, piano, batterie et contrebasse. Un formidable ensemble où chacun apporte sa couleur sans jamais rompre l’équilibre.

Les cuivres et les trombones rugissent, les saxophones déploient leurs nappes veloutées, tandis que la section rythmique imprime une pulsation intense. Tout semble parfaitement dosé. L’équilibre harmonique et sonore est remarquable. Puissant et enlevé, délicat et intense à la fois.

Gershwin se prête merveilleusement à cette alchimie. Sa musique a le goût du jazz, de Broadway et de la mélancolie, mais aussi cette liberté qui permet à chaque interprète de s’en emparer.

Sur le Parvis, le public est conquis. Et bientôt enflammé.

Het programma van het Festival van Menton is zonder meer eclectisch. Klassiek, barok, jazz… Iedereen vindt er wel iets naar zijn smaak. Vanavond klinkt op het voorplein de swingende magie van Gershwin, gedragen door de gouden stem van Neïma Naouri, die van Pablo Campos en de zeventien musici van The Amazing Keystone Big Band, in een programma gewijd aan de songs van George Gershwin op teksten van zijn oudere broer Ira.

Neïma Naouri, dochter van de operazangers Natalie Dessay en Laurent Naouri, koos bewust een andere weg: die van de jazz en de musical, genres waarin zij uitblinkt. Ze heeft een geheel eigen artistieke identiteit ontwikkeld, los van een al te nadrukkelijke muzikale erfenis.

Een schitterende stem, een fluweelzachte klank en een opvallend soepele podiumpresentatie. Bij haar lijkt zelfs het meest uitzonderlijke volkomen vanzelfsprekend. Met een ontwapenend gemak weet ze het publiek mee te slepen en te betoveren. Haar optreden is sprankelend, meeslepend en tegelijk steeds bijzonder stijlvol.

Pablo Campos bezit die onverstoorbare uitstraling en die natuurlijke swing die ooit het handelsmerk waren van de grote crooners. Zijn stem is warm en vol, met die beheerste nonchalance die Gershwins muziek zo goed past. Een van de mooiste momenten van de avond is zonder twijfel zijn vertolking van Who Cares, die uitblinkt door haar verfijning en vanzelfsprekendheid.

En dan is er Neïma Naouri in Someone to Watch Over Me. Een verstild moment waarin haar stem afwisselend teder en stralend klinkt en alle melancholie van Gershwin laat doorklinken, zonder die ooit te zwaar aan te zetten.

The Amazing Keystone Big Band, opgericht in 2010, blaast met tomeloze energie de geest en de ziel van de grote swingorkesten uit de gouden jazzjaren nieuw leven in, terwijl het ensemble tegelijk de inventiviteit, openheid en onbeschaamde virtuositeit van de hedendaagse jazz omarmt.

Zeventien voortreffelijke musici, geleid door pianist Fred Nardin, saxofonist Jon Boutellier, trombonist Bastien Ballaz en trompettist David Enhco, die tevens instaan voor de arrangementen. David Enhco licht de verschillende nummers toe met een opmerkelijke helderheid en vanzelfsprekendheid, waardoor het concert een duidelijke en levendige rode draad krijgt.

Hier is geen plaats voor een sterinstrument. Het uitgangspunt is een echte orkestklank binnen de jazz te creëren. Elk instrument is belangrijk, maar de individuele musici weten hun eigen persoonlijkheid ondergeschikt te maken aan het collectief. Vier trompetten, vier trombones, vijf saxofoons, aangevuld met een ritmesectie van gitaar, piano, drums en contrabas. Een indrukwekkend ensemble waarin iedere muzikant zijn eigen kleur toevoegt zonder ooit het evenwicht te verstoren.

De koperblazers en trombones brullen krachtig, de saxofoons leggen fluwelige klanktapijten neer, terwijl de ritmesectie een intense puls voortstuwt. Alles lijkt perfect gedoseerd. Het harmonische en klankmatige evenwicht is opmerkelijk. Krachtig en meeslepend, maar tegelijk verfijnd en intens.

Gershwins muziek leent zich wonderwel voor deze alchemie. Ze ademt jazz, Broadway en melancholie, maar bezit tegelijk die vrijheid die iedere uitvoerder uitnodigt er een geheel eigen invulling aan te geven.

Op het voorplein is het publiek meteen gewonnen. En al snel volledig in vuur en vlam.