Waar ik voor gekomen was – Swing Wespelaar 2026

Foto’s @Ivan Coemans

Ook na drie jaar afwezigheid, alle pijlen naar de parking negerend, bleek het straatje vlak aan het festival nog voldoende parkeerplaats voor mij te hebben. De ingang was dit jaar toevallig ook nog eens aan die kant, het geluk is met ons.

Al even iets eten, de hele dag gewerkt en om 18u00 al op het terrein staan laat weinig tijd voor de inwendige mens. Beperkte drankkaart, dan maar de Stella 0.0 en een frietje. Tof wat meer dan twee foodtrucks te zien, zelfs al zijn die voor een kieskeurige diabeet niet direct een optie. De vele picnick banken onder afdak staan nét te ver van het podium om deftig te kunnen kijken en horen, dus langs de uitgebreide koffie-en-dessert kraam naar het plein.

Via Blues Zuidrand kwam ik eens op de Blues Challenge finale terecht, waar mijns inziens “Tom Eylenbosch” onterecht won van “The Mighty Black Camel Blues Band”. Later bij de helft van “The Blues Bones” rondhangend, vernam ik dat Tom net professional gegaan was, wat de organisatie waarschijnlijk wou ondersteunen. Mwah, ok dan maar zeker?

Om 19u00 kreeg ik mijn ego netjes op een presenteerblaadje teruggeserveerd, toen Mijnheer Eylenbosch met de Brittle Bone Band een top klasse set neerplakte op mijn zieltogende ziel. Het geluk is met ons.

Zac Harmon volgde, klinkend als een funky oude bluesziel, tot ik naar zijn teksten luisterde en toch wat op mijn honger bleef zitten. “The blue pill thrill” over viagra vond ik origineel, al vond ik het een gemiste kans dat er geen referentie naar The Matrix kwam.

Zo startten Gloria en haar doctors ook wat op automatische piloot, vermoedelijk even wennen aan het grote podium want ik heb ze alleen nog maar in kleine venues gezien. Tot ze achter haar drums vandaan kwam en door wat tokkelende gitaar begeleid haar volledige stem over het plein gooide. Man, wat een heerlijk pakkende knuffel kan ze daar toch mee geven. Riccardo Ferrini’s veelzijdigheid past perfect,  terwijl Simone Scifoni alle backing tegelijk verzorgt. Eén van haar laatste nummers besloot ze zonder microfoon te zingen, die had ze duidelijk ook niet nodig. Het geluk is met ons.

Via Nico’s facebookpagina Big D Bookings had ik al vaker een aankondiging van Eddy Smith & the 507 zien voorbijkomen. Ik was er nog niet geraakt, wel door geintrigeerd. “Die pak ik dus graag eens mee”, dacht ik. Nee, nee, nee,  zij pakten míj mee, en hoe! DE verrassing van het festival voor mij. Niet omdat ze eindigden met een zeer respectabele cover van “With a little help from my friends”, Joe Cocker stijl; Niet omdat elke klasse muzikant afzonderlijk wist wat die wel en niet mocht doen en daarvan afweek zoals elke doorwinterde student als grap zou doen; Niet omdat hun eigen werk zeer afwisselend en veelzijdig is met verrassende teksten; Zelfs niet omwille van Eddy’s eerlijke, oprechte, rauwe stem.

Omdat ik tussen zo’n 4000 mensen op mijn campingstoeltje, met mijn hand op mijn lief haar dij zat en me intens, diep, ongelukkig en eenzaam voelde.

Dàt is kunst.

Ik heb gekregen waar ik voor gekomen was.