Op zaterdagavond 24 oktober traden Ralph de Jongh en Rosie Rocio op in mARTa in Mechelen, een organisatie van de Floeren Aap Events. Het was de eerste keer dat we Ralph in duo met zijn partner aan het werk zagen, en dat was best spannend. Ralph, de echte wilde bluesman, koos deze keer voor een intieme setting, iets waarvoor de theaterbox van mARTa uiterst geschikt is. Het publiek genoot zichtbaar van de ingetogen sfeer die er hing.
Wat meteen opviel, was hoe goed hun stemmen bij elkaar pasten. Op een bijzondere, haast contradictorische manier klonken ze soms bijna a capella, puur en zuiver, terwijl de instrumenten hun zang subtiel ondersteunden. Het samenspel voelde heel natuurlijk aan, alsof hun stemmen elkaar moeiteloos vonden en aanvulden. Ook instrumentaal viel er heel wat te beleven. Vlot wisselden ze van instrumenten: gitaar, mondharmonica, een klein streepje piano van Ralph en accordeon van Rosie, aangevuld met wat percussie en het bijzonder vlotte pianospel. Alles vloeide mooi in elkaar over, zonder dat het ooit geforceerd aanvoelde.
Wat vooral opviel, was hoezeer ze op elkaar ingespeeld waren. Ze improviseerden voortdurend, speelden in op elkaars muzikale ideeën en vulden elkaars liedjes aan. Het leek wel alsof hun muziek zich steeds verder met elkaar verstrengelde, waarbij ze elkaar telkens opnieuw vonden en samen nieuwe wegen insloegen. Nummers werden op die manier verlengd en kregen een bijna tranceachtig karakter. Je voelde hoe ze zich helemaal in de muziek verloren en elkaar daarin meenamen. Het was niet zomaar een kwestie van om beurten een liedje brengen, maar van samen iets laten ontstaan dat zich tijdens het spelen verder ontwikkelde.
Je merkt dat Ralph en Rosie niet alleen muzikaal op dezelfde golflengte zitten, maar ook soulmates zijn. Die verbondenheid straalde af op hun muziek en leek zich van daaruit ook naar het publiek uit te breiden. Er ontstond een bijzondere wisselwerking, waarbij de intimiteit van de setting alleen maar bijdroeg aan de intensiteit van het optreden. De muziek voelde oprecht en doorleefd aan, met ruimte voor kwetsbaarheid, improvisatie en af en toe een stevige uitbarsting.
Want hoewel de sfeer overwegend ingetogen en intiem was, bleef de wilde bluesman in Ralph nooit ver weg. Af en toe trok hij een rauwe streep door de muziek, met zijn kenmerkende gitaarspel en krachtige vocals, ondersteund door zijn typische klompenpercussie. Het vormde een mooi contrast met de meer verstilde momenten en gaf het geheel net dat ruwe bluesy kantje dat we van hem kennen. Rosie vulde hem daarbij prachtig aan, met haar eigen stem en instrumentale inbreng, waardoor de muziek voortdurend bleef bewegen tussen zachtheid en rauwheid, tussen verstilling en uitbundigheid.
Het geheel duurde uiteindelijk zo’n twee uur, maar als het aan beide performers had gelegen, was de kous daarmee wellicht nog lang niet af geweest. Speelvreugde heet zoiets. Niet zomaar een aantal nummers brengen voor een publiek, maar zich volledig overgeven aan de muziek en samen blijven zoeken naar wat er nog meer in zit. Het leek alsof ze niet wilden ophouden zolang de muziek hen nog iets te vertellen had. Die totale overgave maakte dit optreden bijzonder aangenaam om te beleven.
Soms heb je geen grootse productie of indrukwekkende show nodig om geraakt te worden. Twee muzikanten die elkaar aanvoelen, hun instrumenten laten spreken en zich helemaal in hun muziek verliezen, kunnen meer dan genoeg zijn. In de intieme theaterbox van mARTa kwamen de muzikale verbondenheid van Ralph de Jongh en Rosie Rocio en hun liefde voor de blues mooi tot hun recht. Puur, intiem, rauw en vol speelplezier. Mooi.