Een zwoele zomeravond, een historische binnenkoer en een publiek dat zichtbaar zin had in een avond onvervalste rootsmuziek. Het decor van Predikheerlijke Zomer in Mechelen vormde de perfecte omgeving voor Marked Men, een band die niet grossiert in uiterlijk vertoon, maar die de kracht van de blues, rock-‘n-roll, country en swampmuziek laat spreken. Zo wist de inleiding door Mark Van Mullem ons te vertellen. Vier ervaren muzikanten bewezen dat vakmanschap, speelplezier en een diep respect voor de Amerikaanse rootsmuziek nog altijd garant staan voor een beklijvende concertavond.
Vanaf de eerste noten was duidelijk dat Marked Men geen gelegenheidsformatie is. Hoewel de vier muzikanten elk hun eigen muzikale parcours hebben afgelegd, klonk de groep als een hecht geheel. Dat heeft alles te maken met de ervaring die de bandleden meebrengen én met de onderlinge connecties die in de loop der jaren zijn gegroeid.
Centraal stond Steven Troch, al jarenlang een van de meest toonaangevende mondharmonicaspelers van België. Met zijn eigen Steven Troch Band bouwde hij een stevige reputatie op, niet alleen in België maar ook op internationale bluespodia. Zijn spel is diep geworteld in de traditie van de Chicago-blues, maar hij schuwt nooit invloeden uit americana, soul en rootsrock. Dat hoor je ook tijdens een concert als dit. Zijn harmonica is geen versiering, maar een volwaardig melodisch instrument dat voortdurend de dialoog aangaat met de gitaar en de zang.
Troch beperkte zich niet tot zingen of soleren. Hij gaf richting aan de muziek zonder ooit de andere muzikanten te overvleugelen. Zijn harmonicasolo’s waren technisch indrukwekkend, maar vooral muzikaal doordacht. Geen overdaad aan noten, wel melodieën die bleven hangen en telkens opnieuw de sfeer van een nummer versterkten.
Opvallend was ook dat de zang niet uitsluitend door Steven Troch werd verzorgd. Bassist Clark Kenis nam geregeld de leadzang over en dat zorgde voor een aangename afwisseling in klankkleur. Waar Troch een warme, doorleefde bluesstem bezit, bracht Kenis een iets rauwere rootssound die uitstekend paste bij het repertoire. Die wisselende frontrol gaf het optreden een natuurlijke dynamiek en voorkwam elke vorm van voorspelbaarheid.
Clark Kenis bewees bovendien opnieuw waarom hij al jarenlang een gewaardeerde kracht is binnen de Belgische blues- en rockscene. Zijn baslijnen waren stevig zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. Hij hield de band strak bij elkaar en ondersteunde tegelijk de zangpartijen met een vanzelfsprekende muzikaliteit. Het zijn muzikanten zoals Kenis die een band laten ademen.
Gitarist Steve Ceulemans koos evenmin voor gratuit machtsvertoon. Zijn gitaarspel kenmerkt zich door smaak, precisie en een feilloos gevoel voor timing. Hij weet wanneer hij naar voren moet treden en wanneer een enkele ondersteunende frase meer zegt dan een lange solo. In een repertoire dat laveert tussen blues, country, rockabilly en swampmuziek is dat een onmisbare kwaliteit. Zijn samenspel met Trochs harmonica leverde meer dan eens kippenvelmomenten op.
Achter het drumstel zat Dennis De Gier, voor bluesliefhebbers geen onbekende. Hij maakte jarenlang deel uit van de Steven Troch Band en kent de muzikale taal van Troch door en door. Dat wederzijdse vertrouwen hoor je onmiddellijk. De Gier is een drummer die nooit te veel speelt. Zijn shuffles rollen vanzelf, zijn backbeat is stevig en zijn grooves geven de muziek precies de juiste dosis spanning en souplesse. Hij is zo’n drummer die je misschien niet altijd bewust opmerkt, maar die onmisbaar is voor het geluid van de band.
Die onderlinge vertrouwdheid vormde de rode draad door het hele optreden. Geen enkele muzikant probeerde de aandacht naar zich toe te trekken. Integendeel, iedereen speelde in functie van het nummer. Dat is wellicht de grootste kracht van Marked Men: vier ervaren muzikanten die hun individuele kwaliteiten volledig ten dienste stellen van het collectief.
Ook de repertoirekeuze droeg daartoe bij. Marked Men wisselde eigen composities af met klassiekers uit de rijke Amerikaanse muziektraditie. Daardoor ontstond een concert dat voortdurend balanceerde tussen herkenning en verrassing. Het eigen werk klonk vanzelfsprekend naast nummers die ondertussen tot het collectieve muzikale geheugen behoren.
Een van de hoogtepunten was zonder twijfel Susie Q, een nummer dat de band met een stevige dosis groove en karakter bracht. De uitvoering bleef trouw aan de roots van het nummer, maar kreeg tegelijk een eigen gezicht. Ook een compositie van Jimi Hendrix kreeg een plaats in de set. Daarmee onderstreepte de band dat de blues veel verder reikt dan haar traditionele grenzen. Hendrix bouwde zijn muziek immers op dezelfde fundamenten waarop ook Marked Men verder werkt: blues, improvisatie, emotie en avontuur.
Wat vooral bijbleef, was de vanzelfsprekendheid waarmee de band tussen stijlen schakelde. Blues vloeide over in rock-‘n-roll, waarna country en swamp de bovenhand namen om vervolgens opnieuw uit te komen bij pure rootsmuziek. Alles klonk organisch, zonder geforceerde overgangen of stijlbreuken.
Predikheerlijke Zomer bewees met dit concert opnieuw hoe belangrijk kleinschalige festivals zijn voor de livemuziek. In de intieme omgeving van de historische Predikherensite kwam elk detail van het samenspel tot zijn recht. Het publiek luisterde aandachtig, genoot zichtbaar en reageerde enthousiast op zowel de eigen nummers als de klassiekers.
Marked Men bracht die avond meer dan een concert. De band bracht een muzikale reis langs de vele gezichten van de Amerikaanse rootsmuziek, gespeeld door vier muzikanten die hun sporen al lang hebben verdiend. Steven Troch, Steve Ceulemans, Clark Kenis en Dennis De Gier bewezen dat ervaring niet leidt tot routine, maar juist tot vrijheid. Vrijheid om te spelen, om naar elkaar te luisteren en om muziek te maken waarin authenticiteit belangrijker is dan effectbejag.
Wie erbij was, zag geen nostalgische terugblik op een vervlogen muziektijdperk, maar een levende traditie die nog altijd inspireert. En precies daarin schuilt de kracht van Marked Men: ze spelen de blues niet als museumstuk, maar als muziek die vandaag nog altijd recht naar het hart gaat.
i.s.m. Het Paradijs vzw