De vierde finaleavond van de Koningin Elisabethwedstrijd voor cello bracht opnieuw twee sterk uiteenlopende muzikale persoonlijkheden samen. Álvaro Lozano Cames en Dilshod Narzillaev stonden voor dezelfde opdracht: eerst het verplichte werk Four Odes to the Tidings of Flowers van Fang Man uitvoeren en daarna een concerto van Dmitri Sjostakovitsj brengen met het Belgian National Orchestra onder leiding van Antony Hermus. Hoewel beide kandidaten technisch uitstekend voorbereid waren, werd deze avond vooral interessant door de grote verschillen in hun muzikale benadering. Daardoor ontstond een boeiende confrontatie tussen twee heel verschillende interpretatieve visies.
Het verplichte werk van Fang Man blijft een van de meest fascinerende onderdelen van deze finale. Omdat geen enkele kandidaat kan terugvallen op een lange uitvoeringsgeschiedenis, toont het werk bijzonder goed hoe musici omgaan met nieuwe muziek en hoe zij hun eigen artistieke persoonlijkheid daarin ontwikkelen. Álvaro Lozano Cames koos voor een uitgesproken dramatische en communicatieve benadering. Vanaf de eerste maten viel zijn intense aanwezigheid op. Hij speelde met veel vrijheid en gaf de verschillende motieven een sterk profiel. De ritmische accenten kregen scherpte en energie, terwijl hij in de meer lyrische passages veel warmte en ademruimte toeliet. Zijn interpretatie had voortdurend richting en spanning, waardoor de compositie een bijna narratief karakter kreeg.
Dilshod Narzillaev benaderde het werk heel anders. Zijn interpretatie was meer gericht op verfijning, detail en klankkleur. Waar Lozano Cames vooral werkte vanuit contrast en directe expressie, koos Narzillaev vaker voor subtiliteit en een meer contemplatieve sfeer. Zijn toon bleef doorheen het werk bijzonder homogeen en gecontroleerd. Hij liet de muziek organisch groeien en besteedde veel aandacht aan de kleine nuances in de partituur. Daardoor kreeg zijn uitvoering een grote elegantie en rust, zonder aan intensiteit te verliezen.
Die tegenstelling maakte het verplichte werk opnieuw bijzonder interessant. Lozano Cames bracht een lezing vol beweging, dramatische spanning en spontane energie, terwijl Narzillaev eerder de poëtische en introspectieve kant van de compositie benadrukte. Beide interpretaties voelden overtuigend aan en lieten horen hoe rijk en veelzijdig Fang Mans partituur eigenlijk is.
Ook in de muziek van Sjostakovitsj bleven die verschillen duidelijk aanwezig. Álvaro Lozano Cames koos voor een interpretatie die sterk gericht was op expressieve kracht en emotionele directheid. Vanaf de openingsmaten was duidelijk hoe intens hij zich met de muziek verbonden voelde. Zijn spel combineerde technische bravoure met een grote fysieke betrokkenheid. De scherpe ritmische passages kregen veel spanning en urgentie, terwijl hij in de meer lyrische momenten een opvallende emotionaliteit liet horen.
Wat vooral indruk maakte, was zijn vermogen om de dramatische gelaagdheid van Sjostakovitsj voelbaar te maken. Hij bracht niet alleen de kracht en de ironie van de muziek naar voren, maar ook de onderliggende kwetsbaarheid en onrust. Zijn toon bleef rijk en kernachtig, zelfs in de meest explosieve passages. Tegelijk wist hij in de intiemere momenten een grote concentratie en gevoeligheid te bewaren. Zijn uitvoering groeide daardoor uit tot een sterk persoonlijk statement dat zichtbaar veel indruk maakte op het publiek. De staande ovatie aan het einde van zijn optreden onderstreepte hoe sterk zijn interpretatie werd ervaren. Met deze uitvoering bevestigde Lozano Cames bovendien dat hij tot de kandidaten behoort die mogelijk zeer hoog kunnen eindigen in deze wedstrijd.
Dilshod Narzillaev koos in Sjostakovitsj voor een meer gecontroleerde en analytische benadering. Waar Lozano Cames vaak de dramatische extremen opzocht, werkte Narzillaev meer vanuit structuur en precisie. Zijn interpretatie viel op door haar helderheid en zorgvuldige opbouw. De verschillende thematische lijnen bleven steeds duidelijk hoorbaar en hij hield voortdurend overzicht over de complexe architectuur van het werk.
Zijn technische beheersing maakte indruk, maar nog belangrijker was de rust waarmee hij de muziek vormgaf. Hij zocht minder naar directe emotionele uitbarstingen en meer naar een subtiele spanningsopbouw. Daardoor kreeg zijn uitvoering een zekere nobelheid en innerlijke kracht. Vooral in de meer introspectieve passages liet hij horen hoe rijk zijn klankpalet is en hoe zorgvuldig hij met frasering omgaat.
Het Belgian National Orchestra speelde tijdens beide uitvoeringen een belangrijke rol. Onder leiding van Antony Hermus bleef de begeleiding alert en flexibel, met veel aandacht voor de complexe orkestrale details van Sjostakovitsj. De samenwerking tussen orkest en solisten verliep hecht en evenwichtig, waardoor beide interpretaties zich volledig konden ontwikkelen.
Wat deze vierde finaleavond uiteindelijk zo sterk maakte, was het contrast tussen twee zeer verschillende artistieke temperamenten. Lozano Cames overtuigde met zijn directe expressiviteit, zijn spontane intensiteit en zijn grote podiumprésence. Narzillaev maakte indruk met zijn verfijning, zijn controle en zijn aandacht voor detail en structuur. Ook in het verplichte werk kwamen die verschillen duidelijk naar voren: de ene koos voor dramatische spanning en communicatie, de andere voor nuance en introspectie.
Beide finalisten bewezen daarmee niet alleen over een indrukwekkende techniek te beschikken, maar vooral ook over een duidelijke artistieke identiteit. Daardoor groeide deze vierde finaleavond uit tot een van de meest veelzijdige en boeiende avonden van de finaleweek, waarin twee totaal verschillende visies op dezelfde muziek elkaar op een overtuigende manier aanvulden.
Foto: QEC