An Nelissen voorstellen is niet nodig, dat besef ik: een gevierde actrice, die nadat ze – zo beweerde ze vrijdag – op iets rijpere leeftijd nog enkel moeder-, oma- en oude hoerenrollen kreeg aangeboden – het op haar eentje probeerde. En ook dat verhaal kennen we met zijn allen want Vrouwendecamerone, Lysistrata, Vaginamonologen, De menopauzemonoloog, De mannenmonoloog, De Moedermonoloog, De Gelukmonoloog en Ok Boomer scheerden onwrikbaar hoge toppen en verzetten bakens. Ja, daar werd over gesproken, telkens.
De Tournée Jubilée-Fomomonoloog – Ann staat 50 jaar op de planken – bracht haar naar de Rotahoeve in Hamme, en die locatie verdient een zijsprongetje. De theaterzaal, maar ook zoveel meer want er wordt muziek geprogrammeerd, er worden musical- en creakampen georganiseerd, is het geesteskind van acteur, cabaretier en zanger Frank Van Erum. De meeste mensen kennen hem als Renzo uit Thuis, Kevin uit Verschoten & zoon, Ben Vorlat uit Stille Waters of als helft van het cabaretgezelschap Gino Sancti. In zijn vierkantshoeve, ingericht als intieme theaterzaal, zet hij elk jaar een slim een gevarieerd programma op poten. Altijd de moeite om er een optreden of een voorstelling bij te wonen, want in de Rotahoeve zit iedereen, haast letterlijk, op de eerste rij.
An Nelissen deed haar ding in de sfeervolle binnentuin onder een stralende zon. In De Fomomonoloog, nadat het publiek stevig was opgewarmd door gastheer Frank, keek ze met humor, zelfrelativering en scherpe observaties vooruit naar het leven na haar zeventigste. Herkenbaarheid is altijd een van haar haar sterktes geweest. Dat trok ze vrijdag tot enorme hoogtes door, niet alleen de vrouwen knikten, lachten of gierden instemmend – de yogales bleef me bij, de collectieve vapeurs – maar ook de mannen werden niet gespaard. De Mont-Ventoux-rit die haar echtgenoot Peter Perceval ondernam bezorgde het publiek pijnlijke lachkaken. Nelissen toont zich als een ware meester van de opbouw. Gestaag, treetje per treetje, worden de grappen sterker tot iedereen in de climax niet anders kan dan het collectief uitproesten.
Bij de vraag, want de hele show was opgehangen aan de vragen die de zevenjarige Marco haar stelde voor een schooltaak, of ze spijt had van dingen ging An de ernst ook niet uit de weg. Die was ook in het slotstuk aanwezig, nooit zwaar op de hand, steeds relativerend. Het is aan de generaties na mij, besloot ze, aan de jongeren. Ze gaan het goed doen, en als je ziet wat er momenteel wereldwijd allemaal aan de hand is met ‘Willy Wortel’ Trump en de Russische leider die uit Madame Tussauds lijkt weggelopen, zullen ze het hoogstwaarschijnlijk pakken beter doen.
We shall overcome, An!
En ondertussen lachen we ermee, ik vind dat een massief uitgangspunt!
Https://www.annelissen.com
https://www.derotahoeve.be