Michael is in de eerste plaats een indrukwekkend geacteerde biografische film. Bij een artiest als Michael Jackson ligt de lat bijzonder hoog: een acteur moet niet alleen lijken op de King of Pop, maar ook zijn manier van bewegen, dansen en optreden overtuigend kunnen overbrengen. Daar slaagt de film opvallend goed in.
Vooral Juliano Krue Valdi, die de jonge Michael speelt, verdient veel lof. Hij zet een bijzonder geloofwaardige versie van Michael neer. Zijn danspasjes, lichaamstaal en uitstraling doen regelmatig vergeten dat je naar een acteur kijkt. Ook Jaafar Jackson overtuigt als de volwassen Michael. Niet alleen zijn uiterlijke gelijkenis, maar ook zijn podiumpresentatie en choreografieën brengen de magie van de echte Michael Jackson overtuigend tot leven.
Waar de film misschien nog meer indruk maakt, is op emotioneel vlak. De moeilijke jeugd van Michael en zijn broers en zussen onder het strenge bewind van hun vader Joe Jackson wordt aangrijpend weergegeven. De enorme prestatiedruk waaronder de kinderen moesten leven, vormt een rode draad door het verhaal. Dat de film met medewerking en goedkeuring van de familie Jackson tot stand kwam, maakt het des te opmerkelijker dat ook de harde kanten van Joe Jackson niet worden verzwegen.
Michael wordt neergezet als een bijzonder kwetsbare, vriendelijke en tegelijk perfectionistische jongen. Ondanks de enorme rijkdom en wereldfaam die hij verwerft, blijft hij iemand die op zoek is naar vrijheid en erkenning. De film toont mooi hoe hij als artiest voortdurend streeft naar perfectie. Zijn ambitie, creativiteit en doorzettingsvermogen maken duidelijk waarom hij erin slaagde het schijnbaar onmogelijke te bereiken: als zwarte artiest niet alleen door te breken in de Amerikaanse muziekindustrie, maar uiteindelijk ook de hele wereld te veroveren.
Opvallend is wel dat Janet Jackson volledig afwezig is in de film. Andere familieleden, zoals La Toya Jackson, komen wel in beeld. Die keuze roept vragen op, zeker omdat Janet een belangrijke plaats inneemt binnen de Jackson-familie en later zelf zou uitgroeien tot een wereldster. De officiële verklaring is eigenlijk vrij eenvoudig: Janet Jackson is gevraagd om deel uit te maken van de film, maar heeft dat zelf vriendelijk geweigerd. Haar zus La Toya bevestigde dit tijdens de première met de woorden: “She was asked and she kindly declined, so you have to respect her wishes.” Regisseur Antoine Fuqua voegde eraan toe dat hij veel respect voor Janet heeft en dat zij Jaafar Jackson wel steunt, ook al wilde ze zelf niet betrokken zijn.
Mijn grootste teleurstelling is echter dat het verhaal eindigt op het hoogtepunt van Michaels carrière. Zijn latere leven blijft volledig buiten beeld. Zijn huwelijken, het vaderschap, de toenemende media-aandacht en de complexere laatste hoofdstukken van zijn leven worden niet behandeld. Daardoor voelt de film enigszins onvolledig aan. Net die periode had interessante inzichten kunnen bieden in de mens achter de wereldster.
Toch overheerst uiteindelijk bewondering. Michael is een meeslepende muziekfilm met sterke acteerprestaties, indrukwekkende dansscènes en veel aandacht voor de emotionele kant van het verhaal. De film toont vooral de droom, het talent en de enorme gedrevenheid van Michael Jackson en laat zien hoe een jongen uit een arm Afro-Amerikaans gezin uitgroeide tot misschien wel de grootste popster aller tijden. Wie een volledig overzicht van zijn leven verwacht, zal op zijn honger blijven zitten, maar als portret van zijn opgang naar de absolute wereldtop is Michael zonder meer geslaagd.