De cd Catch the Bass brengt een bijzonder programma waarin de contrabas centraal staat als instrument. Dat is op zich al opvallend, omdat de contrabas in de meeste ensembles vooral een begeleidende rol speelt. In dit project krijgt het instrument echter alle ruimte om zijn mogelijkheden te tonen. De muziek werd geschreven en bewerkt door Erik Desimpelaere en wordt uitgevoerd door contrabassist David Desimpelaere samen met het strijkensemble Ataneres Ensemble. Het resultaat is een programma dat klassieke muziek, filmmuziek en arrangementen van populaire songs met elkaar verbindt.
Vanaf het begin valt op hoe centraal de klank van de contrabas staat. David Desimpelaere speelt met een warme, ronde toon en een grote controle over het instrument. Hij laat horen dat de contrabas niet alleen een diep fundament kan vormen, maar ook lyrisch, virtuoos en expressief kan klinken. In langzame passages komt de zangerige kant van het instrument mooi naar voren, terwijl in snellere delen de technische behendigheid duidelijk wordt. De frasering blijft steeds muzikaal en natuurlijk, zonder dat virtuositeit het belangrijkste doel wordt.
De begeleiding door het Ataneres Ensemble zorgt voor een transparante en elegante klank. De strijkers ondersteunen de solist zonder hem te overstemmen en geven de muziek een lichte en vloeiende structuur. De balans tussen solist en ensemble is goed uitgewerkt, waardoor de contrabas duidelijk hoorbaar blijft maar toch volledig in het geheel geïntegreerd wordt. De samenwerking klinkt hecht en soepel, wat het gevoel geeft dat de musici elkaar goed aanvoelen.
Het repertoire zelf is gevarieerd en toegankelijk. Naast originele composities van Erik Desimpelaere bevat het programma ook bewerkingen van bekende stukken. Zo is er muziek uit Escapades van John Williams, oorspronkelijk geschreven voor de film Catch Me If You Can. Deze muziek past verrassend goed bij de contrabas, omdat ze zowel speels als virtuoos kan klinken. Ook een bewerking van Zigeunerweisen van Pablo de Sarasate laat horen hoe flexibel het instrument kan zijn. Waar dit stuk normaal met viool wordt geassocieerd, krijgt het hier een andere kleur die tegelijk krachtig en elegant is.
Daarnaast bevat de cd arrangementen van songs van Stromae. Deze muziek vormt een interessant contrast met de klassieke stukken. Door de melodieën en ritmes van de songs te vertalen naar een instrumentaal ensemble ontstaat een frisse combinatie van stijlen. De contrabas krijgt hier een bijna zangachtige rol, waardoor de melodieën herkenbaar blijven maar tegelijk een nieuwe klankwereld krijgen. Een vuurwerk op het podium.
De composities van Erik Desimpelaere vormen het verbindende element van het programma. Ze zijn geschreven met een goed gevoel voor de mogelijkheden van de contrabas en combineren lyriek met ritmische energie. Tegelijk blijven ze toegankelijk voor de luisteraar. De muziek probeert niet overdreven ingewikkeld te zijn, maar richt zich op duidelijke melodieën, sterke contrasten en een heldere vorm.
De opname klinkt helder en natuurlijk. De contrabas staat mooi op de voorgrond zonder dat het ensemble naar de achtergrond verdwijnt. De klank heeft voldoende diepte, wat belangrijk is voor een instrument met zo’n lage toon. Daardoor blijft de muziek prettig om naar te luisteren, ook in de meer virtuoze passages.
Als geheel is Catch the Bass een originele en aantrekkelijke uitgave die de contrabas in een ander licht laat horen. De combinatie van verschillende muziekstijlen, de verzorgde arrangementen en het overtuigende spel van de solist maken van deze cd een boeiende luisterervaring. Het album laat zien dat de contrabas veel meer kan zijn dan alleen een begeleidingsinstrument en dat het ook als solist een rijke en veelzijdige klankwereld kan openen.