“Alweer folk”, hoor ik je denken. “Die Dieter schrijft alleen maar over folk, precies. Eerst Frans-Belgische in Gent, dan Americana in Heist op den Berg, gevolgd door Canadees-Amerikaanse in Scherpenheuvel, nu Ierse.”.
Jup.
Niet meteen een gemaakte keuze, het komt toevallig zo uit. Wie niet houdt van de emotioneel sterke vrolijke of melancholische Ierse traditionals, kijkt nu best weg.
Vier studenten op de unief die een bandje beginnen, het lijkt een succesformule. Davey Cashin als frontman en zanger wisselt af tussen 4 instrumenten (gitaar, mandoline, banjo en whistles), soms meer dan 1 per nummer. Dat we het beste publiek zijn dat ze deze tour al hebben gehad, weet Jason Turk te nuanceren terwijl hij zijn accordeon weglegt en aan zijn keyboard het Seabord op zijn schoot legt. Het is hun eerste show van deze BeNeDe-sessies. Ergens zowat halverwege kwam Mick Martin zijn uilleann pipes tegen, dat hoor je niet vaak live, waardoor ik het kortstondig wegleggen van zijn low whistles en gitaar niet erg vond. Zijn Bodhrán daarentegen hoorde ik ook erg graag. Gelukkig kwam die bij één van de bisnummers volop terug als hoofdinstrument. Alle drie meer dan capabel om er alleen te staan, mankeerde het aan ego’s op het podium, mede gestroomlijnd en gelijmd door de glijdende bas van Tommy Mackey die hij soms verving door een gitaar. Hun harmonieuze gezangen leunen voornamelijk op Davey en Tommy die samen enkele verrassend mooie neveneffecten brachten.
Als eerbetoon aan ons landje brachten ze een Engelstalige versie van Pierre Kartner’s “In het kleine café aan de haven”, waarop de hele zaal, waarschijnlijk de Engelse versie niet kennend, de originele tekst meezong. “Niet met onze traditionelen.”, leken we te zeggen, waarop Tommy het derde refrein in verdienstelijk Nederlands zong!
Werd ik weer meegevoerd? “Ja”. Waren de muzikanten goed? Volmondig “Ja”. Heb ik vlot meegezongen? “Zeker”. Wil je de Kilkennys nog eens zien?
Jup.