Met Recollection(s) presenteert Christine Wu een bijzonder persoonlijk en zorgvuldig samengesteld album. De Amerikaanse musicus is zowel violiste als altvioliste en laat op deze cd horen hoe veelzijdig ze is. Het programma voert de luisteraar door muziek van de achttiende tot de twintigste eeuw, met werken van Johann Sebastian Bach, Mieczysław Weinberg, Igor Stravinsky, Jeffrey Mumford, Kaija Saariaho en Joan Tower. Het resultaat is een afwisselend programma waarin verschillende muzikale werelden elkaar ontmoeten.
De titel Recollection(s) verwijst naar herinneringen. Wu heeft het programma opgebouwd rond het idee dat herinneringen voortdurend veranderen wanneer we eraan terugdenken. Dat idee past goed bij de gekozen muziek. Sommige stukken lijken direct en helder, terwijl andere juist fragmentarisch, zoekend of geheimzinnig zijn. De muziek gaat daardoor niet alleen over wat we ons herinneren, maar ook over de manier waarop herinneringen in de loop van de tijd een andere vorm kunnen aannemen.
Het album opent met Wild Purple van Joan Tower, een werk voor solo-altviool dat meteen veel aandacht vraagt. De muziek is energiek, beweeglijk en technisch veeleisend. Wu speelt het met grote zekerheid en weet tegelijkertijd de verschillende stemmingen binnen het stuk duidelijk naar voren te brengen. Er zit iets onstuimigs in deze muziek, maar haar spel blijft steeds beheerst. Juist die combinatie maakt de opening overtuigend.
Daarna volgt Nocturne van Kaija Saariaho voor viool. De sfeer verandert volledig. Waar Tower de luisteraar met veel energie tegemoetkomt, kiest Saariaho voor een meer ingetogen en donkere klankwereld. Wu laat hier goed horen dat ze niet alleen beschikt over een sterke techniek, maar ook over gevoel voor kleur en nuance. De soms ruwe klanken van de viool krijgen een duidelijke muzikale betekenis. Het stuk klinkt daardoor niet als een demonstratie van bijzondere speeltechnieken, maar als een persoonlijke en intense muzikale gedachte. Nocturne is kort, maar blijft lang in de herinnering hangen.
Een belangrijk onderdeel van het album is Eight Musings… Revisiting Memories van Jeffrey Mumford. Dit bestaat uit acht korte delen die samen een meer fragmentarisch beeld vormen. De muziek lijkt voortdurend in beweging: ideeën verschijnen, verdwijnen en keren soms in een andere gedaante terug. Wu behandelt deze korte stukken met veel aandacht voor detail. Ze maakt van de afzonderlijke fragmenten geen losse miniaturen, maar zorgt ervoor dat ze als onderdelen van één geheel gaan functioneren. Dat past uitstekend bij het thema van herinnering dat door het hele album loopt.
Met Stravinsky’s Élégie voor solo-altviool komt er vervolgens meer rust en concentratie. Het werk heeft een sobere uitstraling en vraagt om een andere benadering dan de meer beweeglijke stukken die eraan voorafgaan. Wu speelt het zonder overdrijving. Ze geeft de muziek ruimte en laat de spanning vooral ontstaan uit de klank en de muzikale lijnen zelf. Daardoor krijgt het stuk een waardige en bijna tijdloze sfeer.
Een van de hoogtepunten van de cd is de Sonate voor altviool nr. 2 van Mieczysław Weinberg. Dit is met ruim vijftien minuten het langste werk op het album en vormt een belangrijk moment binnen het programma. De muziek heeft een sterk innerlijk karakter. Er is spanning, maar ook ruimte voor momenten van bezinning. Wu weet de verschillende kanten van de sonate goed met elkaar te verbinden. Ze speelt krachtig wanneer dat nodig is, maar heeft ook aandacht voor de kleinere details. Daardoor blijft de muziek ondanks haar complexiteit toegankelijk.
De keuze voor Weinberg is bovendien interessant naast de andere componisten. Zijn muziek vormt een brug tussen verschillende tijden en stijlen. De luisteraar hoort invloeden uit de Europese klassieke traditie, maar tegelijkertijd een heel eigen stem. Wu behandelt de sonate niet als een historisch document, maar als levende muziek. Dat maakt haar vertolking overtuigend.
Aan het einde van het album keert Wu terug naar Bach met de beroemde Chaconne uit de Tweede Partita voor viool solo. Dat is een opvallende keuze. Na de moderne en soms sterk persoonlijke klankwerelden van Tower, Saariaho, Mumford, Stravinsky en Weinberg staat hier muziek die al eeuwenlang tot het vaste repertoire behoort. Toch voelt de Chaconne niet als een vreemde eend in de bijt. Integendeel: door haar plaats aan het einde krijgt het werk een bijzondere betekenis.
Wu benadert Bach met ernst, maar zonder dat de muziek zwaar wordt. De grote structuur blijft duidelijk hoorbaar en de verschillende variaties krijgen voldoende ruimte om zich te ontwikkelen. De Chaconne kan gemakkelijk overweldigend worden door haar lengte en intensiteit, maar Wu houdt de muzikale lijn helder. Hierdoor ontstaat een gevoel van samenhang dat goed past bij het thema van het album. Na alle herinneringen, fragmenten en verschillende muzikale werelden komt de cd uiteindelijk bij Bach uit als een soort rustpunt.
Wat vooral opvalt aan Recollection(s) is de manier waarop Christine Wu de verschillende muziekstijlen bij elkaar brengt. Het is geen album dat probeert één bepaalde periode of stijl te vertegenwoordigen. Juist de verschillen tussen de werken zijn belangrijk. De overgang van Tower naar Saariaho, van Mumford naar Stravinsky, van Weinberg naar Bach zorgt steeds voor een nieuwe invalshoek.
Tegelijkertijd blijft het album als geheel verrassend samenhangend. Dat komt voor een groot deel door Wu’s persoonlijkheid als musicus. Ze speelt de moderne werken niet afstandelijk en benadert Bach niet alsof het om een museumstuk gaat. In alle werken zoekt ze naar iets menselijks en direct herkenbaars. Haar spel is technisch sterk, maar de techniek staat nergens op zichzelf. Ze gebruikt haar vaardigheid om de muziek duidelijker te maken.
Dat is misschien wel de grootste kracht van Recollection(s). Christine Wu wil niet alleen laten horen wat ze op viool en altviool kan. Ze heeft een programma samengesteld waarin iedere compositie iets toevoegt aan het grotere verhaal. De herinnering is daarbij geen eenvoudig thema, maar eerder een manier om naar de muziek te luisteren. Oude muziek krijgt een nieuwe betekenis, recente muziek kan aanvoelen als een herinnering aan iets dat nog maar net voorbij is.
Het album vraagt wel om aandacht. Dit is geen verzameling stukken die uitsluitend op de achtergrond hoeft te klinken. Vooral de werken van Tower, Saariaho, Mumford en Weinberg vragen iets van de luisteraar. Daar staat tegenover dat wie de tijd neemt om te luisteren, veel verschillende kleuren, stemmingen en ideeën ontdekt. De afwisseling tussen viool en altviool helpt daarbij.
Recollection(s) is uiteindelijk een overtuigend debuut waarin Christine Wu zichzelf presenteert als een veelzijdige en nieuwsgierige musicus. Ze combineert technische beheersing met een duidelijke belangstelling voor hedendaagse muziek en voor de verbinding tussen verschillende muzikale periodes. De keuze om zowel bekende als minder bekende werken naast elkaar te plaatsen, maakt het album bovendien interessant voor zowel liefhebbers van het klassieke repertoire als voor luisteraars die nieuwsgierig zijn naar moderne muziek.
Het is vooral een album met een eigen gezicht. Wu speelt niet om indruk te maken met virtuositeit alleen, maar gebruikt haar technische mogelijkheden in dienst van de muziek. Daardoor ontstaat een cd die steeds nieuwe kanten laat zien en bij iedere luisterbeurt iets anders kan onthullen. De afsluitende Bach maakt het geheel mooi rond: na een reis door verschillende tijden en muzikale werelden eindigt Recollection(s) met muziek die tegelijkertijd vertrouwd en opnieuw ontdekt kan klinken.
Een geslaagd en ambitieus album dus, waarop Christine Wu laat horen dat ze niet alleen een uitstekende instrumentalist is, maar ook een musicus met een duidelijke artistieke visie. Recollection(s) is daarmee een mooie kennismaking met haar persoonlijkheid en muzikaliteit, en een programma dat uitnodigt om opnieuw te luisteren — en opnieuw te herinneren.
Channel Classics CCS48626