Met Somnia brengt Denis Kozhukhin een thematisch doordachte en inhoudelijk rijke pianorecital uit waarin de nacht, introspectie en emotionele gelaagdheid centraal staan. De keuze voor werken van Prokofiev, Alexey Shor en Tsjaikovski is niet toevallig: elk stuk draagt bij aan een sfeer van dromerigheid, spanning of melancholie, waarbij het album balanceert tussen uitersten van het menselijke gevoelsleven.
Kozhukhin opent met Prokofievs Pianosonate nr. 8 in Bes, op. 84, het meest introspectieve werk van diens zogenaamde “oorlogssonates”. De uitvoering is krachtig maar beheerst; de scherpe randen van Prokofievs dissonante taal worden door Kozhukhin niet afgevlakt, maar evenmin overdreven. De tweede beweging krijgt een haast hallucinerend karakter, terwijl het slotdeel met grote helderheid en ritmische precisie wordt opgebouwd. De pianist laat horen dat dit geen vluchtige virtuositeit is, maar doordacht drama met psychologische diepgang.
De Childhood Memories van Alexey Shor vormen het lyrische middelpunt van het album. Deze suite, geschreven in een postromantische, toegankelijke stijl, contrasteert sterk met Prokofievs modernisme. Kozhukhin benadrukt in zijn spel de verhalende, bijna filmische kwaliteit van Shors taal. Er is een duidelijke affiniteit voelbaar met de nostalgische en soms licht weemoedige sfeer van de muziek. Ondanks de eenvoud van het idioom weet Kozhukhin deze miniaturen te laden met kleur en betekenis.
De cd besluit met Tsjaikovski’s Seizoenen, op. 37a, een cyclus die in de juiste handen veel meer is dan een reeks karakterstukjes. Kozhukhin speelt deze twaalf delen met een bewonderenswaardig gevoel voor timing, sfeer en karakterwisseling. Zijn interpretatie is ver verwijderd van routine of zoetigheid: elk deeltje wordt individueel belicht, maar met een duidelijk gevoel voor de overkoepelende boog van het werk. De intieme verstilling van “Januari” of “November” staat in scherp contrast met de lichte melancholie van “April” en het robuuste “September”.
Wat Somnia bijzonder maakt, is niet alleen de repertoirekeuze, maar de samenhang die Kozhukhin erin legt. Ondanks de uiteenlopende stijlen ontstaat er een overtuigend narratief dat zich ontvouwt als een muzikale droomreis. Zijn spel is steeds gecontroleerd, maar nooit afstandelijk. De opnametechniek van Pentatone laat daarbij veel ruimte voor dynamische nuances, met een warme en natuurlijke klank die de pianist recht doet.
PTC 5187 406 http://www.outhere-music.com