De nieuwe opname van Händels Alexander’s Feast door Zefiro onder leiding van Alfredo Bernardini is een productie die onmiddellijk opvalt door haar frisse benadering en opvallend energieke uitvoering. Het werk zelf, een ode die balanceert tussen oratorium en serenata, vraagt een bijzondere combinatie van grandeur en intimiteit. Bernardini kiest voor een levendige lezing waarin ritme en articulatie de expressieve kracht voortdurend naar voren duwen. Het orkest klinkt helder en transparant, met een rijke kleurenvariatie in de houtblazers die vaak de toon zetten. De strijkers spelen met een stevige, bijna dansante motoriek die de muzikale spanningsbogen versterkt zonder in haast te vervallen. De keuze om in tempi doorgaans een zekere vaart te houden, levert momenten op die bruisen van vitaliteit en theatrale flair.
Het Arnold Schoenberg Chor blijkt een bijzonder sterke partner in dit project. Hun koorklank is krachtig en vol, maar tegelijk flexibel genoeg om de retorische fijnzinnigheid van Händels tekstbehandeling recht te doen. De inzet van dynamiek en articulatie geeft het koorwerk een opvallende levendigheid, waardoor de grote koordelen niet enkel monumentaal klinken, maar ook betrokken en direct aanspreken. Er zijn passages waar de homogeniteit licht wordt verstoord door een wat robuuste klank in de hogere stemmen, maar dit wordt grotendeels gecompenseerd door de energie en de duidelijke tekstprojectie.
De solisten brengen elk hun eigen karakter naar voren en zorgen samen voor een rijk geschakeerde interpretatie. De sopraan toont een fraai evenwicht tussen lyrische warmte en virtuoze helderheid, de tenor legt sterke accenten in expressieve lijnen zonder de natuurlijke vloeiendheid te verliezen, en de bas geeft diepte en gewicht aan de meer plechtige momenten. Het samenspel tussen solisten en orkest is doorgaans goed uitgebalanceerd, met voldoende ruimte voor individuele expressie binnen de grotere dramatische context. Er zijn momenten waarin de solistische frasering en de orkestrale impuls niet volledig samenvallen, wat een zekere spanning oplevert, maar dit draagt eerder bij aan de dramatische gelaagdheid dan dat het storend werkt.
Wat deze opname vooral onderscheidt, is de keuze om de retorische kracht van Händels muziek voortdurend centraal te stellen. Bernardini zoekt niet naar een gladgestreken, homogene uitvoering, maar eerder naar een interpretatie waarin contrast, spanning en beweging de overhand hebben. Dat levert een luisterervaring op die prikkelend en direct is, en soms ook scherp in zijn accenten. Wie een meer contemplatieve, vloeiend opgebouwde benadering prefereert, zou dit misschien als fragmentarisch ervaren, maar de expressieve intensiteit is onmiskenbaar.
De opnamekwaliteit ondersteunt dit alles uitstekend: de instrumentale details zijn helder hoorbaar zonder dat de klank droog wordt, en de balans tussen orkest, koor en solisten is over het algemeen zorgvuldig uitgewerkt. Het geheel ademt een levendige concertbeleving eerder dan een strak gecomponeerde studioversie, wat de luisteraar meeneemt in de retorische directheid van Händels muziek. Deze opname laat zien hoe een bekend werk nieuw elan kan krijgen door interpretatieve keuzes die durven te contrasteren, en vormt daardoor een waardevolle aanvulling op de discografie van Alexander’s Feast.
Arcana – A582 – http://www.outhere-music.com