De naam Aloïs De Beule zal bij weinig mensen een belletje doen rinkelen. Nochtans zijn zijn neogotische beeldhouwwerken verspreid te vinden over heel België, maar ook in het buitenland. In kerken, in de openbare ruimte. De man werd in 1861 geboren in het Oost-Vlaamse Zele, ging in Gent studeren aan de Gentse Academie en de Sint-Lucasschool. Hij was een artistiek ondernemer en specialiseerde zich in calvaries, kruiswegen, grafmonumenten, oorlogsmonumenten… In het museum Zeels erfgoed bestaat al een tijdje een prachte permanente tentoonstelling over hem die wijlen kunstenaar François De Geest van nul af aan opbouwde. Geen doffe bedoening, totaal niet, met de Erfgoedapp kan je de De Beule-afdeling zelfs interactief bezoeken. Een must see.
Herr Seele dan weer mag je gerust een fan van De Beule noemen. “De wereld van De Beule en die van Herr Seele zijn twee gescheiden werelden”, zegt hij er zelf over, “Dat maakt het juist zo leuk om beide te combineren. Ik wil ook absoluut tegenspreken dat religieuze werken zoals die kruiswegen saai zijn, of alleen maar nuttig. Het is zowat het oudste stripverhaal uit de kunstgeschiedenis en bijzonder interessant omdat het zo vaak herhaald is.”
Dus liet Herr Seele zich door die kruiswegen van De Beule inspireren. “Een beetje raar dat een striptekenaar zich laat inspireren door een bas-reliëf, maar waarom ook niet?”
Popeye
Het levert interessante en plezante werken op. De kleuren spatten ervan af. Net zoals De Beule schiep Herr Seele plezier in het maken ervan. Dat zie je. Naast Christus die het kruis torst duikt Popeye op die een blik spinazie opent. Dat zou kunnen van pas komen, denkt de toeschouwer. Hij confronteert het centrale gegeven van de staties dat hij telkens in bruintinten realistisch weergeeft met zijn kleurrijke wereld errond. Interessant zijn de mensen die wegkijken, de mensen die erbij staan alsof ze “naar een carnaval kijken”. Daar zijn de stripfiguren uit oude comics niet vreemd aan. Bijzonder treffend is de statie waarbij Christus gebukt gaat onder het kruis en wordt omgeven door een surreëel mediacircus. Maar ook de heren in maatpak die statig toekijken, anderen die het tafereel de rug toekeren, raken een snaar.
Aloïs De Beule in de aandacht brengen en houden, daar was het om te doen in Zele. Terecht. Als dat dan ook nog eens op deze manier kan, door er een kunstenaar op los te laten die er zijn geheel eigenzinnige kijk op geeft, dan is dat alleen maar toe te juichen.
Met dit project, maar ook met de permante De Beule-collectie, weet Erfgoed Zele – de heemkring, zeg maar, en erfgoedorganisatie Dijk 92 – de grenzen van tijd en ruimte grondig open te trekken.
Je kan de tentoonstelling nog bezoeken op zaterdag 20 juni, van 14 tot 17 uur in het museum Zeels Erfgoed, Lokerenbaan 43 te Zele.
