Zaterdag 6 september opende bij Het Paradijs in Mechelen een meer dan interessante expo over Jef van Tuerenhout, een van de belangrijkste kunstenaars uit Mechelen van de tweede helft van de twintigste eeuw, en allicht de laatste surrealist. De retrospectieve loopt nog tot en met zaterdag 26 september, met een feestelijke afsluiting met flamencomuziek, iets wat van Tuerenhout, net als jazz, bijzonder kon smaken.
De retrospectieve tentoonstelling over van Tuerenhouts oeuvre loopt bij Artspace in de Bleekstraat, van woensdag tot en met zondag, van 13 tot 18 uur. Nadien verhuist ze naar Wenduine. Maar eerst komt van Turenhout dus thuis in diens Mechelen.
Jef van Tuerenhout werd geboren in de Lange Heistraat 7 in Mechelen op 23 mei 1926. Vader Gerard had een meubelatelier in de Korte Heistraat 7. Tot zijn tweeëntwintigste woonde Jef in Mechelen, vervolgens verkaste hij naar Antwerpen, alvorens zich definitief aan de kust te vestigen, eerst op een camping in Bredene, vervolgens in een prachtig belle-époquehuis aan de zeedijk in Oostende, om uiteindelijk in het vroegere klooster van Soeur Sourire in Wenduine te belanden, waar hij twintig jaar geleden, op 4 maart 2006, overleed.
Jef van Tuerenhout was een artiste pur sang. Op zijn veertiende startte hij aan de Sint-Lucas Academie in Brussel. Zijn vroege werken verraden invloeden van de Vlaamse expressionisten, vooral dan van Permeke. Maar hij ging al snel op zoek naar een eigen variant, waarin het expressionisme overging in het zogeheten ‘miserabilisme’.
Uiteindelijk rukte de kunstenaar zich los uit zijn sombere kleuren en gedrongen vormen om dan een eigen stijl te ontwikkelen, in een exotisch en complex coloriet, aanleunend bij het surrealisme en geïnspireerd door Afrikaanse en Polynesische sculpturen. De vrouw trad op de voorgrond, als muze of als godin en werd de centrale figuur in zijn werk.
In Oostende behoorde Jef van Tuerenhout tot de kring van de nachtkroeg La Chèvre Folle, samen met kunstenaars als Etienne Elias, Yves Rhayé, Willy Bosschem, Hubert Minnebo, Lismonde én bluesgitarist Roland Van Campenhout. Hij exposeerde in heel Europa, in de VS en Canada maar ook in Japan. Topartiesten als Salvador Dali, Karel Appel, César, Max Ernst, Félix Labisse behoorden tot zijn vriendenkring. Alsook Paul Delvaux die in hem zijn opvolger zag. Zo wordt Jef ‘de laatste surrealist van België’ genoemd.
Jef van Tuerenhout werd benoemd tot Ridder in de Orde van Leopold II, hij werd door het Hof gevraagd om het portret van koningin Fabiola te schilderen. Hij was een zeer getalenteerd kunstenaar die in grote musea in heel Europa, in de VS, Canada en Japan exposeerde en een indrukwekkend oeuvre nalaat van schilderijen, grafiek, gouaches, aquarellen, juwelen en sculpturen in brons en terra cotta.
De retrospectieve wordt op zaterdagavond 26 september besloten met een flamenco-avond. Te midden van de kunstwerken van de gevierde kunstenaar, weerklinkt dan vurige en virtuoze flamenco. Met de Chileens-Brusselse gitarist Patricio Grande, de Sevilliaanse flamencozanger José Ligero, bijgaand El Titi én danseres Elena La Grulla. Een passend besluit van de expo en eerbetoon aan van Turenhout die een groot liefhebber was van het genre en bewonderaar flamenco-gitarist Manitas de Plata, ‘de man met de zilveren handjes’, die flamenco populair maakte. Het trio eert zowel de Plata als van Turenhout.
De expo loopt nog tot en met zondag 27 september, van woensdag tot zondag, telkens tussen 13 en 18 uur, bij Artspace, Bleekstraat 7 in Mechelen.
De flamenco-avond op zaterdag 26 september, ook bij Artspace, start om 20 uur, deuren om 19 uur. De plaatsen zijn beperkt, dus inschrijven is aangewezen. Dat kan via het inschrijvingsformulier op de webstek van Het Paradijs: https://www.paradijsmechelen.